این روزها فضای سیاسی کشور برای انتصاب استانداران وارد فاز جدیدی از گفتگوهای رسانه ای شده است که جدا از بیان مطالبات گروه های سیاسی همسوی دولت، بازتاب دهنده هرج و مرج های بی محتوایی است که کمترین صدمه آن حذف سرمایه های ملی و محلی و التهاب آفرینی در فضای عمومی جامعه و فرصت سوزی برای توسعه محلی و منطقه ای است که نمونه بارزی از این فضای ترسیم شده را در گیلان درپی انتصاب استاندار این استان به سمت سکانداری نماینده عالی دولت در استان البرز و خلا ایجاد شده برای مدیریت عالی استانداری میبینیم که وارد کشمکش های مختلفی شده است و بدون در نظر گرفتن منافع استان در لابلای تخریب ها از سوی برخی منفعت جویان محفلی که همواره در دوره های مختلف جز فرصت سوزی برای این استانِ جا مانده از توسعه ثمری نداشته اند، اینبار نیز به بهانه گزینش مدیر بومی و غیربومی در پی حذف سرمایه های اجتماعی همچون اخلاق گرایی و به دنبال آن سرمایه های انسانی آن شده اند. آنچه در شرایط موجود برای احقاق مطالبه مردم از دولت تدبیر و امید بیش از هر زمان دیگری مهم است، همگرایی تمامی گروه ها و طیف های سیاسی و چهره های مرجعی است که بدور از حاشیه های حاشیه سازان برای سکانداری دولت در این جغرافیای سرزمینی دست به معرفی بزنند تا دولت برآمده از خاستگاه مردم بتواند در آرامش به برنامه ریزی برای هدف تعیین شده بپردازد و با انتخابی در شان جایگاه مردم

دکتر روحانی رییس جمهوری اسلامی ایران یکشنبه گذشته راهی آمریکا شد تا در اجلاس سران کشورها در سازمان ملل حضور یافته و دیدگاه های کشورمان را پیرامون موضوعات مختلف جهان به گوش سایرین برساند. این حضور پنجمین سفر دکتر روحانی به قلب کشور آمریکا است که همچون حضور گذشته با صلابت پیام رسان مردم و نظام کشورمان به جهانیان از تریبون سازمان ملل است و شاید نخستین پیام ملت ایران را در هنگام ورودش به آمریکا در پایبندی کشور میزبان به برجام بود که مورد تاکید قرار داد و آن نشان از اقتدار ایران اسلامی بود. یکی از ویژگی های حضور روسای کشورمان بویژه دولت های اصلاحات و تدبیر و امید از ارائه طرح هایی جهانی برای تاثیرگذاری در روند مدیریت دنیا با گفتمان سازی ها است که موجب تغییر نگرش ها نسبت به ایران و ایرانی در افکار عمومی جهان و اعتماد سازی و رشد دیپلماسی عمومی شده است. دیدگاه هایی مانند گفتگوی تمدن ها و نفی خشونت در جهان که سرآغاز گفتمان های جدید شد و سیاست های سناریوسازان مخدوش ساز چهره ایران را با چالش روبرو و فرصت هایی جدید در صحنه جهانی برای کشور فراهم کرد. هرچند که برخی ناپختگی ها در عرصه سیاست ورزی نوپایان در این عرصه سختی هایی را در مسیر ایجاد کرد و آن تئوری ناکام مانده مدیریت جهانی، نمونه ای از ترمزهای اینگونه حرکت ها برای اعتماد سازی جهانی بود. اما عقلانیت حاکم بر دیپلماسی کشور احیاگر فرصت های

این روزها بحث بر سر برگزاری رفراندوم تجزیه اقلیم کردستان عراق موضوعی است که واکنش های بسیاری را در چهار سوی جغرافیای سرزمینی این اقلیم ایجاد کرده است و در یک رفتار سیاسی مشترک تمامی کشورهای قرار گرفته در همسایگی این اقلیم از کشور عراق مرکز اصلی واکنش ها گرفته تا ترکیه و ایران مخالف جدی این جدایی هستند و نوع واکنش ها هم نشان از اهمیت این تجزیه در شکل گیری جغرافیای سیاسی جدید در منطقه و اثرات ان بر ژئوپلتیک منطقه دارد بطوریکه در صورت وقوع چنین اتفاقی باید منتظرشرایط جدیدی در منطقه و شکل گیری مناسباتی براساس سناریوهایی دیگر بود. جدایی اقلیم کردستان از عراق و تشکیل کشوری با این نام اگرچه یکی از خواستگاه هایتاریخی این مردمان در طول تاریخ بویژه چند دهه اخیر بوده است اما با توجه به پراکنش جمعیتی مردم کرد زبان در جغرافیای سرزمینی همسایگان و هم امیختگی فرهنگی و همگرایی های ایجاد شده در حوزه های مختلف اجتماعی ،سیاسی،اقتصادی با سایر اقوام این موضوع نیز به نوعی از نظر افکارعمومی کمتر مطرح شده است اما به عنوان یک خاستگاه سیاسی از سوی سیاستمداران کرد همواره موضوعی قابل طرح در برنامه ریزی آنان با اهمیت جلوه داده می شود اما برغم حاکم شدن نگاه اکثریت بر محوریت این جدایی و استقلال کردستان و عراق این حوزه در جغرافیایی از یک سو با مشکلات موجود در کسب منابع اقتصادی و توجه به زیر ساخت ها برای ساختن

سیل، زلزله و همه آن حوادث و اتفاقی که غیر مترقبه اش میخوانیم، اگر چه بلا آوردند و زخم برتن و روح می نشانند اما زنگ دیگری را به صدا در می آورند که در این هجوم بی اقبالی آدم ها در کنار هم جای شکر دارد و نشان از طعم فراموش نشده آدمیت است. گروه گروه انسان های دوستدار یکدیگر با پهن کردن سفره عشق و ایمان و داشته های مادی و معنویشان برای همنوعان چنان به وجد می آورند سرمایه های انسانیت را که توگویی اینان همان هایی نیستند که گاهی درگذری با یک ردشدن اشتباهی یا بوق ماشین پرخاشگرانه به هم می تازند و دریغمان می آید که آن صحنه ها را از یاد نبریم اما اکنون دلواپسانه برای رنج های همنوعان خود آنچنان برطبل احساسات پاک و نوع دوستانه می کوبند که صدای این مهر و محبت تا فرسنگ ها شنیدنی و ماندگار است. این روزها مردم ایران زمین با مشاهده رنج و سوگ هموطنان خود در غرب کشور فوج فوج احساس ها را رها کردند و با کمک ها و حضور خود در میان آسیب دیدگان از زلزله، به خلق صحنه های زیبای مهربانی و همراهی و همگرایی همچون گذشته پرداختند و از هر جای این جغرافیای پهناور، مهربانی های خویش را در کف اخلاص گذاشتند و چه زیباست این دوستی های دوست داشتنی که بی هیچ ادعایی و بدون هیچ وابستگی قومی و قبیله ای تنها با احساس مسئولیت اجتماعی به میدان آمدند تا سرمایه محبت و احسان را به نمایش بگذارند و سر تیتر رویدادهای روز شده اند. ا

یکی از لذت بخش ترین لحظه ها در عالم روزنامهنگاری ارتباط مستمر و انتشار منظم رسانهای است که در اختیار داری و در این زمان هایی که میبینی و میشنوی و مینویسی، فرصتهای بسیاری را مرور میکنی که انجام دادهای تا در دل آنچه انتشار می یابد چه اتفاقی رخ می دهد. همه لحظه هایی که پشت سر می گذاریم با دلهره های شیرین و تلخی همراه اند که گاهی آرامش هایت را فرو میریزند و تو را در شطرنج تردید و تهدید راهی جز اتکا به خویشتن نیست. با این تمام پشت خالی کردن ها که هیچ سهمی برایت از آن همه های و هوی دوست های داشته و نداشته باقی نمی ماند! با این حال تنها صدایی که ماندگارت می کند در میانه تمام خستگی ها، محبت های به یادگار مانده از رضایتمندی همان چند ورق نوشته ها برای سعادتمندی آنانی است که شاید بسیاری نه به رویت تو آمده اند و نه تو به رویت آنان بلکه تنها خط ارتباط و رسیدن به سهم دردمشترک جزء این شماره های ردیف شده که اکنون به پنج هزارمیش رسیده است و پشت سر میماند نبوده! حالا که به پشت سر می نگرم چه روزهایی که مرور نمیشود در پس این شانزدهمین سال که پر از تلاطم های بسیاری از طعم سختی های چاپ و نشر و عمری که به پایش عبور کرد و لذت بخش تر اینکه چه فرزندانی از دل این سال ها تولدی دوباره یافتند و به این مجموعه اضافه شدند در گستره جامعه رسانه ای. معین اما یاریگری است که با همین روال خواهد رفت در این تلاطم

هنوز داستان سرایی رئیس جمهور محبوب اصولگرایان از اولین حضورش در سازمان ملل و هاله نور درخشیده درهنگام سخنرانی اش که فیلم آن را اگر اکنون نیز در گوگل جستجو کنید، بازنشر می یابد از ذهن ها فراموش نشده است که امروز بسیاری از همان پشتیبانان دیروز و حامیان 8 سال تفکر مدیریت او از عالی ترین تا پایین دست ترین دستگاه اجرایی کشور ضمن نقد اظهاراتش او را در هاله انحراف می بینند که آخرین نظر مربوط به آیت الله مصباح یزدی است که اعلام کرد در احمدی نژاد حالت انحرافی می بیند و یا روزنامه کیهان نیز در پاسخ به انتقادات اصلاح طلبان و منتقدان این رسانه که از حامیان جدی رئیس دولت های نهم و دهم بود، نوشت: ملاک حال فعلی افراد است و این حال منجر به تخطئه همه گذشته فرد نمی شود!احمدی نژاد و حلقه او امروز درحالی در قالب یک اپوزوسیون خود ساخته نقش آفرینی می کنند که شاید فراموش کرده اند بسیاری از چالش های پیش روی مردم در جامعه حاصل مدیریت های بدون پشتوانه کارشناسانه دوران آنان است که زخم های آن اکنون باز شده است زیرا اثرات تصمیم گیری ها و تصمیم سازی ها در حوزه های مختلف بویژه چالش های اجتماعی و فرهنگی و مشکلات اقتصادی در یک پروسه زمانی نمایان می شود و این نارسایی ها میوه نهال های انحرافی کاشته آنان است، همان چالش هایی که با حذف سازمان برنامه و بودجه، تصمیمات مردم فریب و مصوبات کیلویی سفرهای استانی و شه

کلید واژه عبور از جمله موضوعاتی است که این روزها در سپهر سیاست ایران دوباره رونمایی شده است و به رغم گذشت چند ماهی از روی کار آمدن دولت دوازدهم برخی که ادعای مالکیت صحنه گردانی سیاسی انتخابات در ایران را دارند به طرح این کلید واژه با رمز عبور از حسن روحانی رئیسجمهور اعتدالگرا پرداخته اند. واژه عبور از رئیسجمهور هرچند که جدید نیست و در عالم سیاست پس از پیروزی انقلاب اسلامی کلید آن از اولین رئیس جمهور زده شد و هر چند که جنس آن چیز دیگری بود اما بعدها به نوعی از سردار سازندگی یعنی هاشمی رفسنجانی گذشت ولی نقطه پررنگی این واژه به دوران ریاست جمهوری سید محمد خاتمی رییس جمهور گفتمان اصلاح طلبی برمیگردد که اصلاح طلبان تند و تیز عجولانه با طرح این موضوع زمینهساز صحنه دیگری شدند و برسر کار آمد آنکه آنچنان کرد هرچند که بعدها عبوری های برخاسته از گفتمان عدالت محوری هم همان رفتند که پیش از آن شده بود و از رییس جمهور مورد علاقه شان گذشتند اما با این تفاوت که هنوز از زبانشان پشیمانم را جاری نکردند و بازی را در دایره ی دیگری که میزان رفتار فعلی آدمهاست چرخاندند. اینک به هر بهانه که باشد برخی که شاید در دایره پشیمان زاده های ادواری باشند دوباره با رجوع به واژه عبور، میخواهند بگذرند از نام روحانی که چندان باب میلشان رفتار نمیکند و راهی می رود که خودش میداند! و این عبوری ها هم هنو